چرا آدم ز عالم بی خبر شد؟

چرا گریه به دلها بی اثرشد؟

چرا هیچکس به فکر دیگری نیست؟

چرا انسانیت رنگ دگر شد؟

چراآدم اسیر قهر وجنگ شد؟

چرا الگوی ما دیو پلنگ شد؟

چرا این دنیای پر ز نعمت؟

به کام آدمی همچو شرنگ شد؟

چرا مهر و مُحبّت شد فسانه؟

چرا دوری شده یک نوع بهانه؟

چرا هر جا نشینی غم بیاید؟

به تیر کین رود سویت نشانه

,
نقاشی اثر استاد ناصر شفیعانی

دُر دندان نمودار از پگاهی

سبکبالم کُند چون پَر کاهی

خداوندا نگهدارش سلامت

اگر چه بد کند با ما گاهی

ای غزال خوش خطِ زیبا، ای سرو بلند

ای نگارِ شوخ وطرار ، ای ابرو کمند

من گرفتار کمندِ زلف  گیسوی  توام

مست آن نیم نگاهِ  چشم جادوی توام

سلام به همگی
در اعتراض به اقدامی که گوگل انجام داده و اسم خلیج همیشه فارس رو به خلیج عرب تغییر داده برید و توی سایت زیر رای بدید باید ۱ میلیون امضا جمع بشه و تا الان حدود ۷۰۰۰۰۰ تا جمع شده . حتما برید اگه ایرانی هستید و ایران رو دوست دارید .

وقتی  شیر موش میشود وموش شیر چاره ای جز فریاد نیست

http://www.petitiononline.com/sos02082/petition.html

بر نگاهم خنده ای پاشید و رفت

سیل اشکم،گشت روان و دل دوان

هرچه دل گفت، چشم هم کاوید ورفت

تشنه ای وا مانده بودم در کویر

ابر رحمت برتنم بارید و رفت

نور عشقش، چون مسیحا نفسی

لحظه ای برکالبدم ، تابید و رفت

آه ندانستم چه خبط کردم که او

دست به دستم لحظه ای سایید ورفت 

زندگی با او چوعشق بود وامید

خوشبحالش ، بذر عشق پاشید ورفت

بیا باز هم بخوانیم قصه از عشق

بریزیم گل سرخ بر دامن عشق

بیا رنج فراق و سوز هجران

اگر...

اگر در دل عشق یار نمی بود

مرا در این بازار کار نمی بود

بکنج خلوت خود می نشستم

بدل هم همه دیدار نمی بود

نقاشی اثر استاد ناصر شفیعیانی

کینه و دل

کاش این تن ما بی دل بود

یا که دل از آهن واز گِل بود

کاش میمردبغض و کینه ،جای آن

بر لبان همهُ ما خنده ای خوشگل بود

خاکِ وطن

کاش میشد همچو باران، بوسه بر خاک وطن زد

یا که همچو شاهبازی ،گشت بر بام وطن زد

کاش میشد همچو ماهی غوطه در آب خزر خورد

کاش میشد شهپرک وار، بال در دشت وطن زد

 فردا دیر باشد

بیا قبل از آنکه دیر گردد

عروس مرگ به پا زنجیر گردد

بخوانیم قصّۀ عشق ومحبّت

مبادا صبح فردا دیر گردد!

گوهر جوانی

تا جوانی بخودآ گوهر امید ز توست

همچو کبک میخرامی همچو آهو میدوی

وای ز روزی که بیاید خزان پیری

 لنگ لنگان میروی  ولاکپشت وارمیدوی

رفت که رفت 

قمری از باغ و گلستان رفت که رفت

آن نگار خوش قد و بالای من

با هجوم سرد زستان رفت که رفت

بلبل بزم چمن آرای عشق

پر کشید سوی بیابان رفت که رفت

نو جوانی و غرور و عشق هم

پیر شد از ظلم دوران رفت که رفت

شهر زیبای دل و جلوهگاه خوبان

در شبانگاهی به تالان رفت که رفت

شور شیرین و نشاط زندگانی و امید

ناگهان با چشم گریان رفت که رفت

آنکه چون جان در برم پروردمش

دست در دست رقیبان رفت که رفت

ما بماندیم وآینه و مشتی خاطره

خاطره در حسرت یک لب خندان رفت که رفت

زندگی سخت نیست و روزگار پر جور نیست

خرّمی از جور آدمیان رفت که رفت

ای دریغا ! دوستی دیگر ندارد اعتبار

دوستی دشمن شد و با روزگاران رفت که رفت

عاقبت خود بینی

شنیدم سروی با گل همی گفت

زچه رو اینچنین پژمرده گشتی؟

تو که روزی بودی تاج گلستان

چگونه اینچنین افسرده گشتی؟

بگفتا: رنگ من از خون دل بود

شمیم عطر من از خاک و گل بود

نداشتم من ز خود نه رنگ نه بویی

که اینها لطف آن خوش آب وگِل بود

چو دید مغرور گشتم ز جمالم

بدور از معرفت و هر کمالم

بدست کودکی بر چیده گشتم

دمی محبوب چو نور دیده گشتم

مرا کند و بدور از شاخه گشتم

چنین شد بی سروسامانه گشتم

چو زآن روز بگذشت چند زمانی

نماند زآن رنگ وبویم هیچ نشانی

همانکه بودمش عزیزو مهمان

نگاهم کردو گفتش: آه بدینسان

چه زود پژمرده گشت این گل زیبا؟

دگر جایی ندارد در دل ما

مرا راند و باد هم پرپرم کرد

ز شهر خویشتن در بدرم کرد

شدم آواره وبی خانه گشتم

چنانکه از خودم بیگانه گشتم

نیمۀ گمشده 

تو هستی نیمه گمشدۀ من

بنه پا بر سر و بر دیدۀ من

چرا دیر آمدی جانم فدایت؟

خزان ساکن شده در سینۀ من

تو هستی غنچۀ خزان ندیده

کمند ابرویی و قامت کشیده

غزال چشمی وشهلا روی ومستی

منم قامت شکسته پشت خمیده

چو بشنیدم دمی آواز سازد

صدای گرم و پر سوزو گدازد

برفت از من همه غمهای هستی

خدا هم ساز گرداند نیازد

زدی تنبور بر تار دل من

بهشتی شد تن وخاک وگِل من

کلامت پُر بکرد جام وجودم

شکوفا شد گل خُشک دِل من

بخت من

نوای ساز 

تو چون ماهی در دل شب تار
تو چون عشقی در وجود بهار
توچون شبنم بر تن گل سرخ
ز دوریت دل ندارد قرار
نوای سازت چو آمد بگوش
بشد بلبل از خجالت خموش
بهشتی شد کوه و دشت وکویر
ببرد از من دانش و عقل و هوش

نفرین نامه

رفتی و هر گز ندانی

در رهت دادم جوانی

نیست دگر نام و نشانی

ز آن بهار زندگانی

دل بشد مونس به غمها

آه چه تنهایم چه تنها

نیست امیدی هم به فردا

از چه رو رفتی نهانی

رفتی و از من گسستی

با رقیبانم نشستی

قلب زارم را شکستی

آه چه کردی، ناگهانی

این دل زارم فریدی

رفتی و از من رمیدی

در کناری آرمیدی

خا نه ات سوزد زمانی

آتشی افتد به جانت

بر کند غم دودمانت

تیره گرداند جهانت

خم شوی همچون کمانی

پس برو آخر به شّر شی

در تباهی غوطه ور شی

گر و کور و شل وکر شی

گم شوی در لا مکانی

نقاشی اثر استاد ناصر شفیعانی 

شمع و پروانه 

صبحدم شمع بگفت :پروانه را

چه کنم من این دل دیوانه را؟

من بسوزم و بسازم همه عمر

تا که روشن کنم این کاشانه را

گفت پروانه: مزن لاف سخن

تا که هستی در میان انجمن

عاشق سوخته ناله کی کند

در بر معشوق گلایه کی کند

عاشق آن باشد بسوزد بی ریا

در کنار یار ولیکن بی صدا

عاشق آن باشد که جز یارش ندید

غیر او شاهد به کردارش ندید

 دخترم

خوشا آنوقت که دختر بچه بودی

خوش و با درد ورنج بیگانه بودی

بوقت گریه ات دست پاچه بودم

بلبخندی دلم را می ربودی

خوشا آنوقت که با تو مینشستم

به گوشَت نغمه خوان دستت به دستم

بروی پاهایم بودی در خواب

غم دل را به عشقت می گسستم

میان خواب لبخند بر لبت بود

تو گویی این جهان اندر کفت بود

چو از خواب میشدی بیدار بناگه

طنین صوت من چون مرحمت بود

چو پروانه سبکبال میزدیم گشت

به کوه طاق وسان و در و دشت

نبود در ما زغم هرگز نشانی

چه زود افسوس آن دوران بگذشت

بناگه چرخ چپ گردون دوران

بتاخت بر محفل ما همچو طوفان

جدا کرد عاقبت دستت ز دستم

کنون تو در وطن من هم به هجران

مقیم شهر اندوه و غمم من

بکوی هجر ساکن مسکنم من

نشان منزلم درد است و هرمان

بکنج خانه شمعی روشنم من

بسوزم از غم هجرت شب و روز

بر آرم دم بدم بانگ جگر سوز

که شاید بشنود روزی فغانم

خداوند رحیم و مهر افروز

خدایا رحمتی بر حال ما کن

ز خوان کرمت نگاه ما کن

ز در گاهت مگردان نا امیدم

خزان زند گا نیم ، بهار کن

خدایا آگه و دانا تو هستی

جهانگردان و جانفرما تو هستی

بده پایان به این رنج جدایی

توکه دادی به نیستی جان و هستی

خدایا کام تلخم پر شکر کن

تو از روی کرم بر ما نظر کن

بگیر بار دگر این دست رنجور

کریمانه، ز کوی ما گذر کن

زندگی آیینه ای تنها نیست

یا که عکسی در میان قاب نیست

زندگی خاطره هاست

گریه ها و خنده هاست

عشق و امید ونگاهی،

که به صبح فرداست

به خدایی بنگر،که ز هر سو پیداست

زندگی ، بس زیباست

زندگی لبخند یک کودک است

رقص دل انگیز آب وجلبک است

گاهی تلخ وگاهی شیرین

گاهیم طعم گس زالزالک است

زندگی ثانیه هاست،لحظه هاش خاطره هاست

عطر دل انگیزکوچه باغهاست

داستان خوشی و اندوه ماست

آه چه گویم، که اندوه خطاست

زندگی ثانیه هاست

...لحظه هاش...خاطره هاست

رقص دل انگیز باد و شاخه هاست

زندگی،با چشم زیبا بنگریش ،زیباست

ما که از فردای خود بی خبریم

از چه رو باید غم فردا خوریم؟

این دو روز عمر غنیمت شمریم

زندگی میزان درک آدماست

آسمان را بنگر،کوه و صحرا را نگر

دشت و دریا را نگر،به خدایی بنگر

که درون دل ماست

گریۀ ما از فراق ،نالۀ بلبل باغ

چشم دوختنها به طاق ،حتی قار قار کلاغ

همه ذکرآن گل بی همتاست

به درون خود نگر

یک گلستان  آنجاست    

زمانیست ساکن کوی جهانیم

بغیر از عشق حدیثی راندانیم

در این دنیا که بوئی از وفا نیست

تو هر چند خواهی ما مهربانیم

نباشد تحفه ایم بهتر از جان

اگر خواهی به راهت جانفشانیم

منم خرسند از این پاکبازی ای دل

که شمع محفل صاحبدلا نیم

عطا یارب که چون شمع شب تار

به راه دوستی اشکی فشانیم