گلچینی از سروده های مجتبی سپهری

صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو . BLOGFA.COM
به نام خدای بهار  و خزان خداوند مرگ و خداوند جان خداوند عشق و خدای امید خدایی که دارد ز هر سو نشان به نام خدایی که کین را ز دل زدود و درونش دوستی بکاشت خدایی که لوح جبین مرا به کلک زرین نیکی نگاشت

نوشته شده توسط مجتبی سپهری در شنبه هفتم شهریور 1388 ساعت 13:5 موضوع | لینک ثابت

ز این مردم چنان دلخونم ای دوست که گویی زین جهان بیرونم ای دوست درون خلوتم آتشفشان ا ست به چشم مردمان خاموشم ای دوست

نوشته شده توسط مجتبی سپهری در یکشنبه هفتم تیر 1388 ساعت 17:8 موضوع | لینک ثابت

چون دار جهان بدست دژخیمان هست
هرکه جان دادازاین دیرخراب رست که رست
آزاده ایم و به بدان نه گفتیم
ما گذشتیم زین جهان، هر چه در آن هست،که هست
مرغ جان از قفس و بند رها میسازیم
تا که گویند فلانی ز قفس جست که جست
ما خمار رخ یار ودیده ای بیناییم
بخیال رخ ماهش   میشوم مست مست
این ریا پیشگان را چه خبر از پرواز

نوشته شده توسط مجتبی سپهری در جمعه پنجم تیر 1388 ساعت 23:23 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط مجتبی سپهری در جمعه پنجم تیر 1388 ساعت 21:46 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط مجتبی سپهری در یکشنبه هفدهم خرداد 1388 ساعت 20:4 موضوع | لینک ثابت

نکند ای گل سرخ  فدا شوی!

تو حصار گرگ غم رها شوی!

نکند شبنم آن چشم سیاه

تر کند گونه ی سرخابی تو

نکند در یک غروب بی فروغ

باد پاییزی بخندد ، به بی تابی تو

نکند قامت سروت نازنین

خم شود از ستم بهمنیان

نکند آذر  مردمکت

شود خاموش ز بیداد خزان

تا بهار راهی نیست،تحّمل بایدت

میرسد نوروز زِ ره

لشکرانش بی کران

وزش باد صبا، بلبلان نغمه خوان

سوسن و سرو و چمن

لالهای جان فشان

همگی در راهند

 با هجومی بی امان

میشکنن حصار سرمای زمان

تا بهار راهی نیست،تحّمل بایدت

نوشته شده توسط مجتبی سپهری در شنبه هشتم فروردین 1388 ساعت 13:30 موضوع | لینک ثابت

نوروز

ميرسد نوروز خوش

ميگذرد مغرور از سد زمان
در رکابش سوسن و سرو چمن

دست افشان پاي کوبان ، خندان

از سد سرد زمان

ميگذرد

قدمش خير مبارک بادا

گر چه هست سفره ي ما 

سرخ و خونين

ز اشک ديده

مرغ شادي هم ز ما رنجيدهلب من دوخته به ظلم

در کناري خاموش

پيک پيروز بهاران بيا

مقدمت خوش

مبارک بادا      

نوشته شده توسط مجتبی سپهری در پنجشنبه بیست و نهم اسفند 1387 ساعت 2:36 موضوع | لینک ثابت

غزل آخر

تیغ خورشید بر لب بامی بود

هاله ای از عمر ما را مینمود

 بلبل عشق در  چمنزارهای عمر

غزل آخر خود را می سرود 

نوشته شده توسط مجتبی سپهری در پنجشنبه بیست و نهم اسفند 1387 ساعت 1:46 موضوع | لینک ثابت

کاش میشد

   کاش میشد بوسه بر آن ساغر مینا زنم

   دست گمراه دل را بر دست آن بینا زنم

   کاش میشد این تن خستۀ سودا زاده را

   از کویر منیّت دور و ره دریا زنم

   کاش میشد می شکستم بت لرزان درون

   با سرشتی نو درون قالبی پویا زنم

   کاش میشد حرف زیبای دوست دارم

   با صداقت رخ برخ با آن رخ زیبا زنم

نوشته شده توسط مجتبی سپهری در چهارشنبه بیست و هشتم اسفند 1387 ساعت 1:58 موضوع | لینک ثابت

ميرسد نوروز خوش

ميگذرد مغرور از سد زمان
در رکابش سوسن و سرو چمن

دست افشان پاي کوبان ، خندان

از سد سرد زمان

ميگذرد

قدمش خير مبارک بادا

گر چه هست سفره ي ما 

سرخ و خونين

ز اشک ديده

مرغ شادي هم ز ما رنجيدهلب من دوخته به ظلم

در کناري خاموش

پيک پيروز بهاران بيا

مقدمت خوش

مبارک بادا      

نوشته شده توسط مجتبی سپهری در دوشنبه بیست و ششم اسفند 1387 ساعت 17:47 موضوع | لینک ثابت

چشم دل

دو باره درچمنزار سبزه رویید

نسیم باد به دور غنچه گردید

دوباره دست افشان پای کوبان

گل آلاله با پیچک رقصید

دوباره بوی روز نو ز هر سو

میان دشت وصحرها پیچید

دو باره اشک لاله در صحرگاه

زگلهای شقایق بوسه میچید

دوباره روزگار نو بیامد

به بخت تیره ی من باز خندید

دوباره حسرت دیدار آن یار

سرشک گشت وبه دشت گونه غلطید

دو باره خاطرات تلخ وشیرین

سبکبال آمد ودر ذهن چرخید

دوباره دشت سرخ سینۀ من

پر از غبار آه و ناله گردید

دوباره مرغ جانم مویه سرکرد

زگلبانگش گل شادی رنجید

دوباره خاطراتم را نوشتم

که آویزان کنم بر شاخۀ بید

تو ای باد صبا بگو به یارم

چگونه میتوان ،نادیده را دید؟

بگفت باد صبا: با چشم دل بین

خدا را کی توان باچشم سر دید؟

نوشته شده توسط مجتبی سپهری در شنبه بیست و چهارم اسفند 1387 ساعت 20:7 موضوع | لینک ثابت

آمدم

زارو پریشان آمدم

سر در گریبان آمدم

افتان و خیزان آمدم

سوی تو جانان آمدم

رسوا چو مجنون گشته ام

محصور چو هامون گشته ام

نالان چو کارون گشته ام

گریان چو باران آمدم

ذکر سحرگاهم تویی

هم می وهم جامم تویی

مستی پنهانم تویی

نگر چو مستان آمدم

مخزن اسرار تویی

آگه به هر کار تویی

شفای بیمار تویی

بی یار و بیمار آمدم

ای سروری بر کائنات

آگه زهرمورونبات

رویت زرویم بر متاب

نزد تو مهمان آمدم

ذکروکلام هر شبم

بنگر که در سوزو تبم

آبی رسان تو بر لبم

تشنۀ احسان آمدم

همچون سپند بر آتشم

مدهوشم وفریاد کشم

بشنو طنین دلکشم

مست و غزلخوان آمدم

ما را دلی باشدچو خاک

محتاج به مهر تابناک

از دوریت گشته هلاک

جانم پی جان آمدم

نظر کنم بر آسمان

بر این جهان بیکران

جز تو ندیدم هیچ نشان

سویت چو پیکان آمدم

صورتگر ماه وسپهر

دستم بگیر از سر مهر

دورم کن از جادو سحر

سرمست ز آن کان آمدم

گرماه من باشم تومهر

سروی بیارایم زشعر

سر بر کشد تا به سپهر

نشئه ز آن خوان آمدم

نوشته شده توسط مجتبی سپهری در شنبه نوزدهم بهمن 1387 ساعت 20:47 موضوع | لینک ثابت

 

ماییم واین دل زار،در شوره زار گرفتار

از عرش به فرش رسیدیم، رانده شدیم ز گلزار

افسوس وفا نداشتیم، بذر ثنا نکاشتیم

عهد و وفا شکستیم، رانجانده شد دل یار

چون کشتی شکسته،بر خاک وگلِ نشسته

گم کرده راه خویشیم،در بحر غم گرفتار

ایمان فروختیم به زر،از همه بد و بدتر

گوهر انسانیت،گم شد در این کارزار

اسیر کالبد خویش،دایم فکار و پریش

در دشت غم دوانیم،سوار نفس بد کار

یک مشت پوست وخونیم, در ووادی جنونیم

بر سر ما فرو ریخت, کوهی بشکل آوار

روزی که عمر سر آید، عجل ز در در آید

قصه به آخر رسد، نقطه ،پایان کار

نوشته شده توسط مجتبی سپهری در پنجشنبه سوم بهمن 1387 ساعت 17:0 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط مجتبی سپهری در جمعه ششم دی 1387 ساعت 23:35 موضوع | لینک ثابت

بر نگاهم خنده ای پاشید و رفت

سیل اشکم،گشت روان و پا دوان

دل بگفت و، چشم هم کاوید ورفت

تشنه ای وا مانده بودم در کویر

ابر رحمت برتنم بارید و رفت

نور عشقش، چون مسیحا نفسی

لحظه ای برکالبدم ، تابید و رفت

آه ندانستم چه خبط کردم که او

دست به دستم لحظه ای سایید ورفت 

زندگی با او چوعشق بود وامید

خوشبحالش ، بذر عشق پاشید ورفت

نوشته شده توسط مجتبی سپهری در چهارشنبه چهارم دی 1387 ساعت 11:47 موضوع | لینک ثابت

ما تشنگان عشقم، رهوار کوی  دلبر

داریم پیاله در دست،بر گرد خوان سرور

شاید ز یک بوسه،شاید زیک لبخند

بر ما کرم نماید، لبهایمان کند تر

خمار خمر یاریم،نالان و بی قراریم

نصیب ما بگردان،یک جرعه آب کوثر

ای صاحب کرامت،عشق تو گشته عادت

گر لغزشی زما هست،بگذر زما بگذر

ای مهر تابنده رو،پایان هر آرزو

جز تو امید نداریم،بنگر به ما بنگر

خزان عمر رسیده،شادی زما رمیده

ای یاور عاشقان،جوانی رفته از سر

پیر رخ تو گشتیم،از رود عمر گذشتیم

تا درگهت رسیدیم،جان رفته بود ز پیکر

جان نزد یار هست ما،بی سر و بی دست وپا

گشتیم خاک ره دوست،راحت شدیم ز این دهر

 

نوشته شده توسط مجتبی سپهری در سه شنبه دوم مهر 1387 ساعت 14:37 موضوع | لینک ثابت

خانه ای برآب

بهر آسایش تو از تار و پودم ساختم

خانه ای را که ندانستم بر آب می ساختم

تو برفتی به شبانگاهی که فردا نداشت

من بدنبال تو هر سو اسب جان را تاختم

کیش و مات گشتم دریغا در غمار زندگی

چَون  به سرآمدهوش ، دیدم که جان را باختم

نوشته شده توسط مجتبی سپهری در دوشنبه یکم مهر 1387 ساعت 15:0 موضوع | لینک ثابت

نقاشی اثر استاد ناصر شفیعانی

نوشته شده توسط مجتبی سپهری در پنجشنبه بیست و هشتم شهریور 1387 ساعت 16:54 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط مجتبی سپهری در چهارشنبه بیست و هفتم شهریور 1387 ساعت 19:18 موضوع | لینک ثابت

به بخت من رسید و مُهرِ غم زد

برید ناف مرا با غم و اندوه

نوشته شده توسط مجتبی سپهری در پنجشنبه هفدهم مرداد 1387 ساعت 21:17 موضوع | لینک ثابت

کاش این تن ما بی دل بود

یا که دل از آ هن و از گل بود

کاش میمرد بغض وکینه جای آن

بر لبان همه ی ما خنده ای خوشگل بود

نوشته شده توسط مجتبی سپهری در جمعه بیست و هشتم تیر 1387 ساعت 17:8 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط مجتبی سپهری در پنجشنبه ششم تیر 1387 ساعت 18:50 موضوع | لینک ثابت

دُر دندان نمودار از پگاهی

سبکبالم کُند چون پَر کاهی

خداوندا نگهدارش سلامت

اگر چه بد کند با ما گاهی

نوشته شده توسط مجتبی سپهری در چهارشنبه بیست و نهم خرداد 1387 ساعت 17:30 موضوع | لینک ثابت

ای غزال خوش خطِ زیبا، ای سرو بلند

ای نگارِ شوخ وطرار ، ای ابرو کمند

من گرفتار کمندِ زلف  گیسوی  توام

مست آن نیم نگاهِ  چشم جادوی توام

نوشته شده توسط مجتبی سپهری در شنبه بیست و پنجم خرداد 1387 ساعت 13:25 موضوع | لینک ثابت

بیا باز هم بگیریم کامی از عشق

شویم سر مست زمی با جامی از عشق

بیا سوزیم چو پروانه بر شمع

که خاکسترشویم در دامی از عشق

بیا همراه شویم با باد و باران

بیا هم ساز گردیم با بهاران

بیا تا از غم دوران بکاهیم

دمی را سر کنیم با میگساران

بیا گشتی زنیم در لاله زاران

بنشینیم لحظه ای با گلعذاران

غنیمت شمریم این لحظه ها را

نوشته شده توسط مجتبی سپهری در شنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1387 ساعت 15:17 موضوع | لینک ثابت

اگر...

اگر در دل عشق یار نمی بود

مرا در این بازار کار نمی بود

بکنج خلوت خود می نشستم

بدل هم همه ی دیدار نمی بود

نوشته شده توسط مجتبی سپهری در شنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1387 ساعت 15:5 موضوع | لینک ثابت

 فردا دیر باشد

بیا قبل از آنکه دیر گردد

عروس مرگ به پا زنجیر گردد

بخوانیم قصّۀ عشق ومحبّت

مبادا صبح فردا دیر گردد!

نوشته شده توسط مجتبی سپهری در شنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1387 ساعت 15:0 موضوع | لینک ثابت

گوهر جوانی

تا جوانی بخودآ گوهر امید ز توست

همچو کبک میخرامی همچو آهو میدوی

وای ز روزی که بیاید خزان پیری

 لنگ لنگان میروی  ولاکپشت وارمیدوی

نوشته شده توسط مجتبی سپهری در شنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1387 ساعت 14:56 موضوع | لینک ثابت

رفت که رفت 

قمری از باغ و گلستان رفت که رفت

آن نگار خوش قد و بالای من

با هجوم سرد زستان رفت که رفت

بلبل بزم چمن آرای عشق

پر کشید سوی بیابان رفت که رفت

نو جوانی و غرور و عشق هم

پیر شد از ظلم دوران رفت که رفت

شهر زیبای دل و جلوهگاه خوبان

در شبانگاهی به تالان رفت که رفت

شور شیرین و نشاط زندگانی و امید

ناگهان با چشم گریان رفت که رفت

آنکه چون جان در برم پروردمش

دست در دست رقیبان رفت که رفت

ما بماندیم وآینه و مشتی خاطره

خاطره در حسرت یک لب خندان رفت که رفت

زندگی سخت نیست و روزگار پر جور نیست

خرّمی از جور نامردمان رفت که رفت

ای دریغا ! دوستی دیگر ندارد اعتبار

اعتبار دوستی با مرگ خوبان رفت که رفت

نوشته شده توسط مجتبی سپهری در جمعه بیست و هفتم اردیبهشت 1387 ساعت 19:55 موضوع | لینک ثابت

عاقبت خود بینی

شنیدم سروی با گل همی گفت

زچه رو اینچنین پژمرده گشتی؟

تو که روزی بودی تاج گلستان

چگونه اینچنین افسرده گشتی؟

بگفتا: رنگ من از خون دل بود

شمیم عطر من از خاک و گل بود

نداشتم من ز خود نه رنگ نه بویی

که اینها لطف آن خوش آب وگِل بود

چو دید مغرور گشتم ز جمالم

بدور از معرفت و هر کمالم

بدست کودکی بر چیده گشتم

دمی محبوب چو نور دیده گشتم

مرا کند و بدور از شاخه گشتم

چنین شد بی سروسامانه گشتم

چو زآن روز بگذشت چند زمانی

نماند زآن رنگ وبویم هیچ نشانی

همانکه بودمش عزیزو مهمان

نگاهم کردو گفتش: آه بدینسان

چه زود پژمرده گشت این گل زیبا؟

دگر جایی ندارد در دل ما

مرا راند و باد هم پرپرم کرد

ز شهر خویشتن در بدرم کرد

شدم آواره وبی خانه گشتم

چنانکه از خودم بیگانه گشتم

نوشته شده توسط مجتبی سپهری در جمعه بیست و هفتم اردیبهشت 1387 ساعت 19:53 موضوع | لینک ثابت