| تبليغات | X |
|
به نام خدای بهار و خزان خداوند مرگ و خداوند جان خداوند عشق و خدای امید خدایی که دارد ز هر سو نشان
وا مانده در راهم، با کولی پریشانی سرد است وشب هنگام ،در جاده ای طولانی در سرهزارسودا، برلب هزارنجوا بادل چه کنم ای داد،عاشق شده پنهانی دردم نشود درمان الا به وصل یار اوعمربهار دارد ومن عمرم زمستانی عاشق شده ام عاشق،عاشق به روی او در سرنمی آید،یک لحظه پشیمانی گر چه ظاهرم پیر است،پژمرده ودلگیراست اما دردلم شوریست، چون دوران جوانی پیری زمن دورشو،هستم زتو بیزار از راه عمرآمد، نا خوانده به مهمانی برف شد نشست بر مو،از دیده ببردش سو آرام بگوشم گفت:انگار تو نادانی این عشق فراموش کن،پندمرا گوش کن دورانت بسرآمد،شاید نمی دانی دیدم ببست راهم،انگار ته چاهم این قصه گران آمد، دست بردم به پیشانی زان گفته شدم فکار،رفتم بکوی یار پرسید:چه بسر داری،اینگونه حیرانی خوانم از نگاه تو،هستم دلربای تو بنشین و خوش باشیم سر کنیم غزلخوانی گفتم:تو رعنایی،چون نوگل زیبایی افشا بشد رازم ، حالا توخود دانی گفتا:توشکرگویی،خوش صوتی و خوش خویی یک مویت نمی بخشم برصد یوسف ثانی از سر پرید خوابم،دیدم در تب وتابم یک دستفروش میخواند،به به لیمو عمانی انگشت بمالیدم برچشم ونالیدم زان یار نماند باقی هیچ نام ونشانی پندم بداد در خواب،آن خالق آفتاب گفتا:که منم باقی ،مابقی همه فانی
که گیتی بگردد،به فرمان او گرفتم رخصت ،که نظم آورم وزان نظم دلها به بزم آورم بیارایم پیراهنی از گهر نیاورده کسی ز آن بهتر همه تارو پودش ز عطر وعبیر که ازدیدنش برنابگردد،پیر نخست تابیدم نخ گل را بریختم بر آن تنگ مل را بریستم به مژگان همه تاروپود به عشقش نمودم ،مشک اندود همان تاروپود در هم آمیختم برآن سیم وزر بیاویختم قلمی زسیمرغ زدم لاجورد که از چشم حسودان نگیرد درد زدم آستینش به رنگ سپهر به گردن کشیدم همه رنگ مهر جلودارسینه فیروزه فام کزو گردد یار بسی شادکام پرآویزش کردم به بیجاده همانا زیبا شدو ساده چو بر تن کردآن بت زیبا دوچندان زیبا شد آن دیبا بگفتا:چنین جامه ای کس ندید ز این گفته اش دلم آرمید بگفتم:که عشق او خالق است چنین پیراهنی ترا لایق است هنر جام می ز زیبا گرفت هر آن زیبایی ز خدا گرفت از این رو زیبا پرستی رواست که زیبا رویی ز ذات خداست چنین ماه رویی که او آفرید ز آن نا امیدان شدند با امید اگر چه به من آفرین خواندی هزار گل ز مهر بر من افشاندی همه گلها ،هدیه به رخسار تو که من سر خوشم ز دیدار تو همه این سخنها عشق اندیشه کرد که عاقل کی،شاعری پیشه کرد
زلف پریشان ولب خندان وصراحی در دست دوش یارآمدو ما،از سیر رخسارش مست مهربانی کردو بزم آراست و می ریخت قدحی پر کرد زمی داد به من باده پرست او شراب عشق ریخت ،ما از کرمش نوشیدیم از سریاری به بالینم دمی چند نشست آنچنان غرق شدم در عالم چشمان او که ازخمارچشم او،چشمان ما شد،مست مست نغمه ای سر دادو خنیاگری آغازید دل همه جان شدو دادم بدستش ،دربست روح به نزد او بودوجسم انگاری نبود جان گویی به عمق نغمه هایش پیوست چه شبی بود خدایا خرده از ما مگیر چونکه او بودوتوو این عاشق زیبا پرست بین ما بودخدا در حلقه ی زنجیر عشق آنکه در کون ومکان اول بود،وسط نشست حائلی گشت و نشت ، ما بین من واو تا به آن نو گل زیبا نیالایم دست بس عجب نیست خدا هم زاین میان شد رقیب هر کسی بالای تو دید،قانون هستی بشکست
عطردل آویزتنش ریزد به جسم وجان من پیچد شمیم نفسش در پیکر وروان من امشب قرار است که او رمز گشایی کند افشا کند برهمگان،اسرار بی زبان من میراب دل درراه است ای دل چه غم داری بگو سرچشمه را پاک کند از دل برد افغان من باده بنوشم دم به دم ازسرخی لبهای او پراز حرارت میکند شعر من وبیان من وای اگردوری کند، با دل مهجور کند کارد زند بر پیکرم تا عمق استخوان من اینک منم چشم انتظار،نشسته تا پایان کار آید برد رنج وستم ازکلبه ی احزان من امشب وفاداری کند از دل پرستاری کند گرنکند،تیره کند،روزوشب وجهان من
امشب میخوام بارون بشم رو سبزه زارای دلت یه آسمون گل بکارم تودست ناز خوشگلت دلم میخواد پر بکشم تا بی کران اون چشات صد تا غزل زنجیر کنم بندازم دورگردنت امشب میخوای بری سفر،همراهتم تا کهکشون برات ستاره میارم ،میچینمش دور و برت امشب میخوام شاپرک قلبم و بیدار کنم ترا رو بالاش بزارم بشه یارو همسفرت اینباراگر نشد بیام، ولی سپردمت خدا دعای کمر بست نوشتم پیچدم دور کمرت امشب بیاد اون چشات، چشام شده پر از شراب مگر تو رویا ببینم،صورت ناز خوشگلت میرم به درگاه خدا،دس به دعا میشم برات که ازسفر زودی بیای،بشم فدای قدمت
بعد تو کان غزل خشکیده شد طعم شیرن عسل ترشیده شد بعد تو گلها همه خار شدند بلبل بیچاره هم آواره شد بعد تو ترانه ها غمگین شدند واژها به درد و غم آلوده شد بعد تو کفتر شادی رفت که رفت فضای سینه با غم آکنده شد بعد تو شبها دیگه مهتاب نداشت بساط ستاره ها بر چیده شد بعد تو آرزوها حبس شدند امید هم بی آرزو افسرده شد بعد تو گل در چمن عشوه نداشت قامت سرو بلند خمیده شد بعد تو خنده به لبها ننشت صورت آدما رنگ مرده شد بعد تو انسانیت پر زد و رفت همه چیز با پول و زر سنجیده شد بعد تو سادگی حرفی کهنه گشت واژه بین آدما پیچیده شد بعد تو صلح وصفا دیگر نماند عشق و عاشقی مثل افسانه شد بعد تو آرامش از دنیا رمید گاهی سونامی گهی زلزله شد بعد تو بودن دگر معنی نداشت آسمان دل چه تار و تیره شد بعد تو پر چینها حصار شدند خانه ها تاریک و بی پنجره شد بعد تو گر چه سیاه شد روزگار ولی یادت تو دلم روزنه شد
دلم میخواد پر بزنم، برم به اوج کهکشون چشای عقاب و قرض کنم، بگردم دور آسمون بپرسم از احوال تو، به هر دری در بزنم حتی روی قله ی قافم ،میرم و سر میزنم شاید یکی بهم بگه، جای ترا ای نازنین نکنه پنهون شدی، یه گوشه یی روی زمین اگه پیدات بکنم، پیچک میشم به قامتت دیگه نمیزارم بری، دست میگیرم به دامنت پروانه میشم گرد تو،میشم فدای اون چشات خودمو زنجیر میکنم ،به هردوپات به هردوپات آخه بدونه تو دیگه ، لبخند به لبهام نمیاد زندگی مثل جهنمه، درد و غمام شده زیاد اگه برگردی دو باره،خزانم عین بهاره تو شبهای سیاه من، پر میشه ماه وستاره
ای مرغ سحر خبر زیاران بگو زان گلشن و فردوس رضوان بگو در ملک غربت افتاده به خاکیم زان دوستان وجمع مستان بگو اینجا همه گرفتارند و ملول زان رستگاران ز زندان بگو زاهد زهد فروشد وخریدار ریا زان رستم وزان بابای عریان بگو در حسرت دیدن لبی خندانم زان شیرین دهنان لب خندان بگو ظاهر بهاریند و بدل پائیزی زان دلخوشان در زمستان بگو بر تخت روانند ، ولی چهره عبوس زان شادان از خار مغیلان بگو بانگ رحیل برقرار وگوشها همه کر زان کوچیدگان دست افشان بگو خود باخته اند به زر و زندگانی زان دلباختگان به راه یزدان بگو دلها همه خالی زنوروخاموش زان هیاهوی روشن دلان بگو پابند گناه وگریزان ز نیکی زان دلسوختگان پشیمان بگو ظاهر همه دوست وبه باطن دشمن زان مردمان یک دل وزبان بگو
بیا باز هم بگیریم کامی از عشق شویم دیوانه تربا جامی از عشق بیا سوزیم چو پروانه بر شمع که جاویدان بماند نامی از عشق بیا همراه شویم با باد و باران بیا هم ساز گردیم با بهاران بیا تا از غم دوران بکاهیم دمی را سر کنیم با میگساران
بیا گشتی زنیم در لاله زاران بنشینیم لحظه ای با گلعذاران غنیمت شمریم این لحظه ها را چو فردا نیستیم در جمع یاران
عاشق زار ،ندیدم به جهان چون مادر
مرحم زخم دلم ،رخساره ی تابان تو ست
چرا ای نازنین از ما گسستی؟ زما بگریختی وتنها نشستی نشاید غم بدل مهمان گردد چو امروز هستی و فردا نهستی
کاش میشدهمچو باران بوسه بر مام وطن زد
باز امشب با فغان هر دم صدایت میکنم اشک ریزان از ته قلبم دعایت میکنم کوچ کردی از برم رفتی به درگاه خدا خاطرت جمع گفته هایت را رعایت میکنم در نگاه رفته ات دنبال شعری تازه ام واژه ای پیدا نشد،جانم فدایت میکنم مادر خوبم برفتی عکس تو در دل من نقش بسته تا ابد دايم نگاهت میکنم دل تنگم زین سبب هر دم شکایت می کنم
که گویی زین جهان بیرونم ای دوست درون خلوتم آتشفشان ا ست به چشم مردمان خاموشم ای دوست
عمری دویدیم ،در این دیر خراب روزی طلبیدم وبت و تنگ شراب پایان سخن،چو در خاکیم همگان صبح را به شب دوخته وشب را خواب انگار که مرگی نباشد در پی منکر شده ایم قیامت و روز حساب
به هرکس که نظر کردم غمی داشت درون سینه اش یک عالم داشت یکی نالد زدرد بی وفایی یکی رنج غریبی و جدایی یکی خواند چو بلبل از غم یار یکی چون شمع سوزد در شب تار یکی پروانه وار سوزد به یک شب یکی حیران خال کنج یک لب یکی فرهاد شود از عشق شیرین یکی بوسه زند بر لب خونین یکی منصور گردد برسردار یکی ضحاک شود در کوی و بازار یکی خنجر خورد از پشت ز یارش یکی پابند زلفان نگارش یکی از بدهی پا بفرار است یکی زندانی مهر نگار است یکی رخ زرد ز رنج دیگران است یکی پولدار و دایم نگران است یکی از روز اول بی پدر گشت یکی از مادرش هم بی خبر گشت یکی در کنج زندانها بنالد یکی به مال این دنیا ببالد یکی در حسرت عمر گذشته یکی در کشتی سکان شکسته منم گویم که کاش مادر نمیزاد مرا این همه رنج وغم نمی داد نبود از من دگر نام و نشانی نمیکرد یار به من نا مهربانی منهم حالا نبودم وارث رنج نبودم مات این بازی شطرنج
تیغ خورشید بر لب بامی بود هاله ای از عمر ما را مینمود بلبل عشق در چمنزارهای عمر غزل آخر خود را می سرود
کاش میشد بوسه بر آن ساغر مینا زنم دست گمراه دل را بر دست آن بینا زنم کاش میشد این تن خستۀ سودا زاده را از کویر منیّت دور و ره دریا زنم کاش میشد می شکستم بت لرزان درون با سرشتی نو درون قالبی پویا زنم کاش میشد حرف زیبای دوست دارم با صداقت رخ برخ با آن رخ زیبا زنم
ميرسد نوروز خوش ميگذرد مغرور از سد زمان دست افشان پاي کوبان ، خندان از سد سرد زمان ميگذرد قدمش خير مبارک بادا گر چه هست سفره ي ما سرخ و خونين ز اشک ديده مرغ شادي هم ز ما رنجيده لب من دوخته به ظلم در کناري خاموش پيک پيروز بهاران بيا مقدمت خوش مبارک بادا
دو باره درچمنزار سبزه رویید نسیم باد به دور غنچه گردید دوباره دست افشان پای کوبان گل آلاله با پیچک رقصید دوباره بوی روز نو ز هر سو میان دشت وصحرها پیچید دو باره اشک لاله در صحرگاه زگلهای شقایق بوسه میچید دوباره روزگار نو بیامد به بخت تیره ی من باز خندید دوباره حسرت دیدار آن یار سرشک گشت وبه دشت گونه غلطید دو باره خاطرات تلخ وشیرین سبکبال آمد ودر ذهن چرخید دوباره دشت سرخ سینۀ من پر از غبار آه و ناله گردید دوباره مرغ جانم مویه سرکرد زگلبانگش گل شادی رنجید دوباره خاطراتم را نوشتم که آویزان کنم بر شاخۀ بید تو ای باد صبا بگو به یارم چگونه میتوان ،نادیده را دید؟ بگفت باد صبا: با چشم دل بین خدا را کی توان باچشم سر دید؟
زارو پریشان آمدم سر در گریبان آمدم افتان و خیزان آمدم سوی تو جانان آمدم رسوا چو مجنون گشته ام محصور چو هامون گشته ام نالان چو کارون گشته ام گریان چو باران آمدم ذکر سحرگاهم تویی هم می وهم جامم تویی مستی پنهانم تویی نگر چو مستان آمدم مخزن اسرار تویی آگه به هر کار تویی شفای بیمار تویی بی یار و بیمار آمدم ای سروری بر کائنات آگه زهرمورونبات رویت زرویم بر متاب نزد تو مهمان آمدم ذکروکلام هر شبم بنگر که در سوزو تبم آبی رسان تو بر لبم تشنۀ احسان آمدم همچون سپند بر آتشم مدهوشم وفریاد کشم بشنو طنین دلکشم مست و غزلخوان آمدم ما را دلی باشدچو خاک محتاج به مهر تابناک از دوریت گشته هلاک جانم پی جان آمدم نظر کنم بر آسمان بر این جهان بیکران جز تو ندیدم هیچ نشان سویت چو پیکان آمدم صورتگر ماه وسپهر دستم بگیر از سر مهر دورم کن از جادو سحر سرمست ز آن کان آمدم گرماه من باشم تومهر سروی بیارایم زشعر سر بر کشد تا به سپهر نشئه ز آن خوان آمدم
ماییم واین دل زار،در شوره زار گرفتار از عرش به فرش رسیدیم، رانده شدیم ز گلزار افسوس وفا نداشتیم، بذر ثنا نکاشتیم عهد و وفا شکستیم، رانجانده شد دل یار چون کشتی شکسته،بر خاک وگلِ نشسته گم کرده راه خویشیم،در بحر غم گرفتار ایمان فروختیم به زر،از همه بد و بدتر گوهر انسانیت،گم شد در این کارزار اسیر کالبد خویش،دایم فکار و پریش در دشت غم دوانیم،سوار نفس بد کار یک مشت پوست وخونیم, در ووادی جنونیم بر سر ما فرو ریخت, کوهی بشکل آوار روزی که عمر سر آید، عجل ز در در آید قصه به آخر رسد، نقطه ،پایان کار
کژدم کینه چو در دل خانه کرد روح وجسم وجان را ویرانه کرد
ما تشنگان عشقم، رهوار کوی دلبر داریم پیاله در دست،بر گرد خوان سرور شاید ز یک بوسه،شاید زیک لبخند بر ما کرم نماید، لبهایمان کند تر خمار خمر یاریم،نالان و بی قراریم نصیب ما بگردان،یک جرعه آب کوثر ای صاحب کرامت،عشق تو گشته عادت گر لغزشی زما هست،بگذر زما بگذر ای مهر تابنده رو،پایان هر آرزو جز تو امید نداریم،بنگر به ما بنگر خزان عمر رسیده،شادی زما رمیده ای یاور عاشقان،جوانی رفته از سر پیر رخ تو گشتیم،از رود عمر گذشتیم تا درگهت رسیدیم،جان رفته بود ز پیکر جان نزد یار هست ما،بی سر و بی دست وپا گشتیم خاک ره دوست،راحت شدیم ز این دهر
|
About
Home
| |||||||||||
