پیامی بر لبم   دارم ،که در گفتار نمی گنجد

چه سوداها به سر دارم ،که در رفتار نمی گنجد

مرا جامی جهان بین داد ،همانکه جان شیرین داد

چنان نوری عطا فرمود، که درانوارنمی گنجد

مرا در دل دیوانیست ،که سیراب گشته از جانیست

هزار دفتر به دل دارم ،که در افکار نمی گنجد

د ر این دیر خراب آباد ،که انسان رفته است از یاد

به لب دارم هزاران داد ،که در دربار نمی گنجد

چه دورانی شده افسوس ،که چاپلوسی شده قاموس

چنان ظلمی به مردم رفت، که درتاتارنمیگنجد

مرا هالو می دانند ،مرا مجنون  می خوانند

وجودم هست پُراز آواز ،که در سیتار نمی گنجد

صبا گفتا:مباش دلخون ،در این بیراهه ی گردون

ز هر یک صد دل پُرخون سرش بردار نمیگنجد

سری خواهد حلاج باشد،به قامت سرو و کاج باشد

 که هر قربانیی آسان بر آن یار نمیگنجد

مرا در دل مهمانیست،که شیرینتر ز هر جانیست

شگفتا نقطه ای باشد ،که در پرگار نمی گنجد

جهان زیبا ز روی اوست ،گلستان یک شمیم اوست

چنان بویی به تن دارد،که برعطار نمی گنجد

همه هستی ،کوی اوست ،هر آنچه هست ،ز خوی اوست

چه گویم از صفات او ،که در طومار نمی گنجد

سحر هدهد پیام آورد ،پیامی ز آن نگار آورد

بگفتا : جاودان گشتی و در ادوار نمی گنجد