دخترم

خوشا آنوقت که دختر بچه بودی

خوش و با درد ورنج بیگانه بودی

بوقت گریه ات دست پاچه بودم

بلبخندی دلم را می ربودی

خوشا آنوقت که با تو مینشستم

به گوشَت نغمه خوان دستت به دستم

بروی پاهایم بودی در خواب

غم دل را به عشقت می گسستم

میان خواب لبخند بر لبت بود

تو گویی این جهان اندر کفت بود

چو از خواب میشدی بیدار بناگه

طنین صوت من چون مرحمت بود

چو پروانه سبکبال میزدیم گشت

به کوه طاق وسان و در و دشت

نبود در ما زغم هرگز نشانی

چه زود افسوس آن دوران بگذشت

بناگه چرخ چپ گردون دوران

بتاخت بر محفل ما همچو طوفان

جدا کرد عاقبت دستت ز دستم

کنون تو در وطن من هم به هجران

مقیم شهر اندوه و غمم من

بکوی هجر ساکن مسکنم من

نشان منزلم درد است و هرمان

بکنج خانه شمعی روشنم من

بسوزم از غم هجرت شب و روز

بر آرم دم بدم بانگ جگر سوز

که شاید بشنود روزی فغانم

خداوند رحیم و مهر افروز

خدایا رحمتی بر حال ما کن

ز خوان کرمت نگاه ما کن

ز در گاهت مگردان نا امیدم

خزان زند گا نیم ، بهار کن

خدایا آگه و دانا تو هستی

جهانگردان و جانفرما تو هستی

بده پایان به این رنج جدایی

توکه دادی به نیستی جان و هستی

خدایا کام تلخم پر شکر کن

تو از روی کرم بر ما نظر کن

بگیر بار دگر این دست رنجور

کریمانه، ز کوی ما گذر کن