سر آغاز  گیتی ،همه  نام او

که گیتی بگردد،به فرمان او

گرفتم رخصت ،که نظم آورم

وزان نظم دلها به بزم آورم

بیارایم پیراهنی از گهر

نیاورده کسی ز آن بهتر

همه تارو پودش ز عطر وعبیر

که ازدیدنش برنابگردد،پیر

نخست تابیدم نخ گل را

بریختم بر آن تنگ مل را

بریستم به مژگان همه تاروپود

به عشقش  نمودم ،مشک اندود

همان تاروپود در هم آمیختم

برآن سیم وزر بیاویختم

قلمی زسیمرغ زدم لاجورد

که از چشم حسودان نگیرد درد

زدم آستینش به رنگ سپهر

به گردن کشیدم همه رنگ مهر

جلودارسینه فیروزه فام

کزو گردد یار بسی شادکام

پرآویزش کردم به بیجاده

همانا زیبا شدو ساده

چو بر تن کردآن بت زیبا

دوچندان  زیبا شد آن دیبا

بگفتا:چنین جامه ای کس ندید

ز این گفته اش دلم آرمید

بگفتم:که عشق او خالق است

چنین پیراهنی ترا لایق است

هنر جام می ز زیبا گرفت

هر آن زیبایی ز خدا گرفت

از این رو زیبا پرستی رواست

که زیبا رویی ز ذات خداست

چنین ماه رویی که او آفرید

ز آن نا امیدان شدند با امید 

اگر چه به من آفرین خواندی

هزار گل ز مهر بر من افشاندی

همه گلها ،هدیه به رخسار تو

که من سر خوشم ز دیدار تو

همه این سخنها عشق اندیشه کرد

که عاقل کی،شاعری پیشه کرد