ماییم واین دل زار،در شوره زار گرفتار

              از عرش به فرش رسیدیم، رانده شدیم ز گلزار

              افسوس وفا نداشتیم، بذر ثنا نکاشتیم

              عهد و وفا شکستیم، رانجانده شد دل یار

              چون کشتی شکسته،بر خاک وگلِ نشسته

               گم کرده راه خویشیم،در بحر غم گرفتار

               ایمان فروختیم به زر،از همه بد و بدتر

               گوهر انسانیت،گم شد در این کارزار

               اسیر کالبد خویش،دایم فکار و پریش

               در دشت غم دوانیم،سوار نفس بد کار

               یک مشت پوست وخونیم, در ووادی جنونیم

               بر سر ما فرو ریخت, کوهی بشکل آوار

               روزی که عمر سر آید، عجل ز در در آید

               قصه به آخر رسد، نقطه ،پایان کار