شاعری از کرمانشاه

صفحه نخست

sepehri-mojtaba — Sun, 29 Aug 2010 09:34:18 GMT

صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو .

BLOGFA.COM

به نام خدای بهار و خزان

خداوند مرگ و خداوند جان

خداوند عشق و خدای امید

خدایی که دارد ز هر سو نشان

به نام خدایی که کین را ز دل
زدود و درونش دوستی بکاشت
خدایی که لوح جبین مرا
به کلک زرین نیکی نگاشت

شب ورویا

sepehri-mojtaba — Tue, 06 Oct 2009 20:49:18 GMT

وا مانده در راهم، با کولی پریشانی

سرد است وشب هنگام ،در جاده ای طولانی

در سرهزارسودا، برلب هزارنجوا

بادل چه کنم ای داد،عاشق شده پنهانی

دردم نشود درمان الا به وصل یار

اوعمربهار دارد ومن عمرم زمستانی

عاشق شده ام عاشق،عاشق به روی او

در سرنمی آید،یک لحظه پشیمانی

گر چه ظاهرم پیر است،پژمرده ودلگیراست

اما دردلم شوریست، چون دوران جوانی

پیری زمن دورشو،هستم زتو بیزار

از راه عمرآمد، نا خوانده به مهمانی

برف شد نشست بر مو،از دیده ببردش سو

آرام بگوشم گفت:انگار تو نادانی

این عشق فراموش کن،پندمرا گوش کن

دورانت بسرآمد،شاید نمی دانی

دیدم ببست راهم،انگار ته چاهم

این قصه گران آمد، دست بردم به پیشانی

زان گفته شدم فکار،رفتم بکوی یار

پرسید:چه بسر داری،اینگونه حیرانی

خوانم از نگاه تو،هستم دلربای تو

بنشین و خوش باشیم سر کنیم غزلخوانی

گفتم:تو رعنایی،چون نوگل زیبایی

افشا بشد رازم ، حالا توخود دانی

گفتا:توشکرگویی،خوش صوتی و خوش خویی

یک مویت نمی بخشم برصد یوسف ثانی

از سر پرید خوابم،دیدم در تب وتابم

یک دستفروش میخواند،به به لیمو عمانی

انگشت بمالیدم برچشم ونالیدم

زان یار نماند باقی هیچ نام ونشانی

پندم بداد در خواب،آن خالق آفتاب

گفتا:که منم باقی ،مابقی همه فانی

پیراهنی از عشق

sepehri-mojtaba — Thu, 20 Aug 2009 23:19:18 GMT

سر آغاز گیتی ،همه نام او

که گیتی بگردد،به فرمان او

گرفتم رخصت ،که نظم آورم

وزان نظم دلها به بزم آورم

بیارایم پیراهنی از گهر

نیاورده کسی ز آن بهتر

همه تارو پودش ز عطر وعبیر

که ازدیدنش برنابگردد،پیر

نخست تابیدم نخ گل را

بریختم بر آن تنگ مل را

بریستم به مژگان همه تاروپود

به عشقش نمودم ،مشک اندود

همان تاروپود در هم آمیختم

برآن سیم وزر بیاویختم

قلمی زسیمرغ زدم لاجورد

که از چشم حسودان نگیرد درد

زدم آستینش به رنگ سپهر

به گردن کشیدم همه رنگ مهر

جلودارسینه فیروزه فام

کزو گردد یار بسی شادکام

پرآویزش کردم به بیجاده

همانا زیبا شدو ساده

چو بر تن کردآن بت زیبا

دوچندان زیبا شد آن دیبا

بگفتا:چنین جامه ای کس ندید

ز این گفته اش دلم آرمید

بگفتم:که عشق او خالق است

چنین پیراهنی ترا لایق است

هنر جام می ز زیبا گرفت

هر آن زیبایی ز خدا گرفت

از این رو زیبا پرستی رواست

که زیبا رویی ز ذات خداست

چنین ماه رویی که او آفرید

ز آن نا امیدان شدند با امید

اگر چه به من آفرین خواندی

هزار گل ز مهر بر من افشاندی

همه گلها ،هدیه به رخسار تو

که من سر خوشم ز دیدار تو

همه این سخنها عشق اندیشه کرد

که عاقل کی،شاعری پیشه کرد

حلقه ی عشق

sepehri-mojtaba — Thu, 20 Aug 2009 23:16:18 GMT

زلف پریشان ولب خندان وصراحی در دست

دوش یارآمدو ما،از سیر رخسارش مست

مهربانی کردو بزم آراست و می ریخت

قدحی پر کرد زمی داد به من باده پرست

او شراب عشق ریخت ،ما از کرمش نوشیدیم

از سریاری به بالینم دمی چند نشست

آنچنان غرق شدم در عالم چشمان او

که ازخمارچشم او،چشمان ما شد،مست مست

نغمه ای سر دادو خنیاگری آغازید

دل همه جان شدو دادم بدستش ،دربست

روح به نزد او بودوجسم انگاری نبود

جان گویی به عمق نغمه هایش پیوست

چه شبی بود خدایا خرده از ما مگیر

چونکه او بودوتوو این عاشق زیبا پرست

بین ما بودخدا در حلقه ی زنجیر عشق

آنکه در کون ومکان اول بود،وسط نشست

حائلی گشت و نشت ، ما بین من واو

تا به آن نو گل زیبا نیالایم دست

بس عجب نیست خدا هم زاین میان شد رقیب

هر کسی بالای تو دید،قانون هستی بشکست

انتظار

sepehri-mojtaba — Thu, 20 Aug 2009 23:13:18 GMT

عطردل آویزتنش ریزد به جسم وجان من

پیچد شمیم نفسش در پیکر وروان من

امشب قرار است که او رمز گشایی کند

افشا کند برهمگان،اسرار بی زبان من

میراب دل درراه است ای دل چه غم داری بگو

سرچشمه را پاک کند از دل برد افغان من

باده بنوشم دم به دم ازسرخی لبهای او

پراز حرارت میکند شعر من وبیان من

وای اگردوری کند، با دل مهجور کند

کارد زند بر پیکرم تا عمق استخوان من

اینک منم چشم انتظار،نشسته تا پایان کار

آید برد رنج وستم ازکلبه ی احزان من

امشب وفاداری کند از دل پرستاری کند

گرنکند،تیره کند،روزوشب وجهان من

سفریار

sepehri-mojtaba — Thu, 20 Aug 2009 23:10:18 GMT

امشب میخوام بارون بشم رو سبزه زارای دلت

یه آسمون گل بکارم تودست ناز خوشگلت

دلم میخواد پر بکشم تا بی کران اون چشات

صد تا غزل زنجیر کنم بندازم دورگردنت

امشب میخوای بری سفر،همراهتم تا کهکشون

برات ستاره میارم ،میچینمش دور و برت

امشب میخوام شاپرک قلبم و بیدار کنم

ترا رو بالاش بزارم بشه یارو همسفرت

اینباراگر نشد بیام، ولی سپردمت خدا

دعای کمر بست نوشتم پیچدم دور کمرت

امشب بیاد اون چشات، چشام شده پر از شراب

مگر تو رویا ببینم،صورت ناز خوشگلت

میرم به درگاه خدا،دس به دعا میشم برات

که ازسفر زودی بیای،بشم فدای قدمت

بعد تو

sepehri-mojtaba — Thu, 20 Aug 2009 23:04:18 GMT

بعد تو کان غزل خشکیده شد

طعم شیرن عسل ترشیده شد

بعد تو گلها همه خار شدند

بلبل بیچاره هم آواره شد

بعد تو ترانه ها غمگین شدند

واژها به درد و غم آلوده شد

بعد تو کفتر شادی رفت که رفت

فضای سینه با غم آکنده شد

بعد تو شبها دیگه مهتاب نداشت

بساط ستاره ها بر چیده شد

بعد تو آرزوها حبس شدند

امید هم بی آرزو افسرده شد

بعد تو گل در چمن عشوه نداشت

قامت سرو بلند خمیده شد

بعد تو خنده به لبها ننشت

صورت آدما رنگ مرده شد

بعد تو انسانیت پر زد و رفت

همه چیز با پول و زر سنجیده شد

بعد تو سادگی حرفی کهنه گشت

واژه بین آدما پیچیده شد

بعد تو صلح وصفا دیگر نماند

عشق و عاشقی مثل افسانه شد

بعد تو آرامش از دنیا رمید

گاهی سونامی گهی زلزله شد

بعد تو بودن دگر معنی نداشت

آسمان دل چه تار و تیره شد

بعد تو پر چینها حصار شدند

خانه ها تاریک و بی پنجره شد

بعد تو گر چه سیاه شد روزگار

ولی یادت تو دلم روزنه شد

سرگشته

sepehri-mojtaba — Thu, 20 Aug 2009 23:01:18 GMT

دلم میخواد پر بزنم، برم به اوج کهکشون

چشای عقاب و قرض کنم، بگردم دور آسمون

بپرسم از احوال تو، به هر دری در بزنم

حتی روی قله ی قافم ،میرم و سر میزنم

شاید یکی بهم بگه، جای ترا ای نازنین

نکنه پنهون شدی، یه گوشه یی روی زمین

اگه پیدات بکنم، پیچک میشم به قامتت

دیگه نمیزارم بری، دست میگیرم به دامنت

پروانه میشم گرد تو،میشم فدای اون چشات

خودمو زنجیر میکنم ،به هردوپات به هردوپات

آخه بدونه تو دیگه ، لبخند به لبهام نمیاد

زندگی مثل جهنمه، درد و غمام شده زیاد

اگه برگردی دو باره،خزانم عین بهاره

تو شبهای سیاه من، پر میشه ماه وستاره

ای مرغ سحر

sepehri-mojtaba — Thu, 20 Aug 2009 22:56:18 GMT

ای مرغ سحر خبر زیاران بگو

زان گلشن و فردوس رضوان بگو

در ملک غربت افتاده به خاکیم

زان دوستان وجمع مستان بگو

اینجا همه گرفتارند و ملول

زان رستگاران ز زندان بگو

زاهد زهد فروشد وخریدار ریا

زان رستم وزان بابای عریان بگو

در حسرت دیدن لبی خندانم

زان شیرین دهنان لب خندان بگو

ظاهر بهاریند و بدل پائیزی

زان دلخوشان در زمستان بگو

بر تخت روانند ، ولی چهره عبوس

زان شادان از خار مغیلان بگو

بانگ رحیل برقرار وگوشها همه کر

زان کوچیدگان دست افشان بگو

خود باخته اند به زر و زندگانی

زان دلباختگان به راه یزدان بگو

دلها همه خالی زنوروخاموش

زان هیاهوی روشن دلان بگو

پابند گناه وگریزان ز نیکی

زان دلسوختگان پشیمان بگو

ظاهر همه دوست وبه باطن دشمن

زان مردمان یک دل وزبان بگو

فردا نیستیم

sepehri-mojtaba — Wed, 12 Aug 2009 08:57:18 GMT

بیا باز هم بگیریم کامی از عشق

شویم دیوانه تربا جامی از عشق

بیا سوزیم چو پروانه بر شمع

که جاویدان بماند نامی از عشق

بیا همراه شویم با باد و باران

بیا هم ساز گردیم با بهاران

بیا تا از غم دوران بکاهیم

دمی را سر کنیم با میگساران

بیا گشتی زنیم در لاله زاران

بنشینیم لحظه ای با گلعذاران

غنیمت شمریم این لحظه ها را

چو فردا نیستیم در جمع یاران